okładka

Nihilizm instynktowny (zapowiedź)

Nihilizm instynktowny, najnowsza książka Karoliny Feć, eksplorująca kulturę i filozofię meksykańską, trafi do księgarń na początku października 2016.

Czym jest nihilizm instynktowny? Dlaczego Octavio Paz uważał, że Meksykanie są nihilistami? Jak dalece można wiązać nihilizm ze specyfiką narodu? Autorka odpowiada na powyższe i wiele innych pytań, wziąwszy na warsztat eseje Paza oraz literackie obrazy Meksykanów u Eleny Poniatowskiej, Juana Rulfa, Carlosa Fuentesa i przedstawicieli Beat Generation. Istnieje pewna forma nihilizmu dotychczas niezauważona bądź przemilczana, a będąca przy tym najgłębiej wrośniętą w strukturę człowieka – pisze Karolina Feć, systematyzując to, co implicite zawarł Paz w Labiryncie samotności – zaś figura Meksykanina służy za poręczny przykład jej ukazania w konkretnych okolicznościach. Choć nihilizm instynktowny „rodzi się” w Meksyku, jego zasięg nie pokrywa się z granicami tego państwa, lecz przenika inne obszary rzeczywistości, być może także tę nam najbliższą.

Z recenzji prof. dr hab. Bogdana Banasiaka:

„Zdecydowanym walorem publikacji jest nie tylko to, że wypełnia generalną lukę w polskich badaniach nad filozofią latynoamerykańską, ale także bardzo szczegółowo traktuje o zagadnieniach zupełnie u nas nieobecnych, jak: filozofia meksykanizmu wraz z koncepcjami kluczowych autorów zwrotu humanistycznego w Meksyku; filozoficzna strona twórczości Paza, znanego głównie jako poety oraz wątek nihilizmu w literaturze meksykańskiej. Dzięki temu publikacja ma szansę dotrzeć do różnych grup czytelników: filozofów, kulturoznawców, filologów, miłośników poezji i literatury latynoamerykańskiej, a nawet historyków zorientowanych wokół Ameryki Centralnej. Autorka wykracza poza Europę, by przybliżyć czytelnikom meksykańską odsłonę nihilizmu, co czyni w sposób rzetelny, przenikliwy i przystępny, posługując się przy tym barwnym, acz precyzyjnym językiem.”

Z recenzji dr Agnieszki Gondor-Wiercioch:

„Wartość książki Karoliny Feć polega między innymi na tym, że nie stara się zamknąć dorobku filozoficznego Octavio Paza w jednej metodologii. Zamiast tego autorka postawiła na szeroki kontekst komparatystyczny, starając się odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób udało się Pazowi dotknąć sedna autentycznej kultury meksykańskiej i jednocześnie uniknąć hermetyzmu. Autorka słusznie zauważa, że Paz otworzył Labirynt samotności na dialog z resztą świata i ten uniwersalizm decyduje o ponadczasowości dzieła.”

Zapraszamy do lektury!

DATA PUBLIKACJI: 25 sierpnia 2016
OSTATNIA AKTUALIZACJA: 28 sierpnia 2016